صدای شیون زنی می اید و مردانی که محکم به سر و سینه ی خود می کوبند.

دختر شیون نمیکند حتی قطره ی اشکی نمیریزد به او تهمت بی ایمانی میزنند...

اسمان به عزاداری مشغول است ان چنان اشک میریزد که جوی های خشک شهر پر شده اند.

ان کودک چتر ندارد و ان زن چتر زیبایی که گمان کنم قیمتش به کل لباس های بر تن کودک بیارزد.

و ان مرد که محکم سینه میزد در همان دم پسرش را تشویق مینمود

 که دیگران را بی انکه بشناسد پس بزند و مثلا غذای حسین را بخورد...

این بار هم به ان کودک غذا نرسید کودک نمیدانست دیگران برای چه میگریند؟

با انها کاری هم نداشت او فقط گرسنه اش بود.

صدای زن بلندتر مینمود و مرد محکم تر سینه میزد.

روضه خوان تشویق میکرد:افرین به عزاداران واقعی امام حسین!

از دور مردی نمایان شد و اسب سپیدش دیدنی بود.اما کسی او را ندید.

همه هم چنان میگریستند مرد هم به کسی توجه نکرد.غذایی به دخترک داد

که حتی بویش هم بی نظیر بود.دخترک خوشحال شد.با مرد خندید

و ننگ بی ایمانی بر پیشانی اش خورد...