ـسلام

ـچرا انقدر گرفته ای؟

ـاگه تو هم جای من بودی ٬حال من و داشتی.

ـ اخه  چرا؟

ـاینکه چرا نداره.ببینم مثل اینکه تو هم وضعت مثله منه٬کوری؟

من یه عمره که نمیتونم دنیا رو ببینم.

ـ اوا راست میگیا  من یه مدته از بس پای کامپیوتر نشستم چشام کم سو شده خوب شد یادم انداختی باید یه سر دکتر برم.

اما خوب تو که به قوله خودت یه عمره داری با این مساله دست و پنجه نرم میکنی باید عادت کرده باشی که!!

ـاره خوب اولش مثل این بچه های امروزی میگفتم نباید امیدمو از دست بدم٬اما یه نفر نبود بزنه تو سرم بگه امید کیلو چنده؟برو ببین نون تو چیه شکم زن و بچت رو سیر کن!!اخه کی الان واسه  این چیزا ارزش قایل میشه؟برو بزن تو کار بساز بفروش....

ـراستش توقع نداشتم از تو این حرفها رو بشنوم عجب ضد حال زدی بهم ٬من  میخواستم این مصاحبه پیام اخلاقی داشته باشه ها!!

بزار اینجوری ادامه بدیم

ببین لویی جان

ـ  هووووووووو چرا یهو دختر خاله شدی باهام؟بگو اقای بریل..

ـخوب بابا بی جنبه اقای بریل خودت خوب میدونی که این امید واهی زیادم برات بد نشد٬

حداقل تونستی خط بریل و اختراع کنی.

-راست میگی زیادم بد نشد ولی خوب یه کم که اختراعم از مد افتاد همه یادشون رفت که من کیم که هیچ حتی دوزار هم برام نصرفید...

اصلا میدونی چیه؟دست من از اول هم نمک نداشت نامردا جای دستت درد نکنه بهم

 میگفتن دیگه زیادی پررو شدیا منم اگه جای تو بودم و فقط از حس لمسایی استفاده میکردم سه سوت به ذهنم خطور میکرد که این کار و بکنم.

میبینی اونا حتی بلد نبودن لامسه رو درست تلفظ کنن!!

تازه جای تاسف این جا بود که نونوای محلمونم با اینکه خودش کور بود همین حرفها رو میزد.

منم بهش گفتم خوب تو چرا این کاروو نکردی؟

گفت چون دوست نداشتم مثل بعضیا خودمو به همه معرفی کنم!!!

ـخوب شاید بیچاره راست میگه...

یهو اقا لویی مثل مار گزیده ها از جا پرید و به سمتم اومد منم به سرعت پا به فرار گذاشتم.

نه بابا مثل اینکه ما ازین مصاحبه ها هیچی جز افسردگی گیرمون نمیاد..

یکی نیست بگه اخه نامرد تازه یه هفتس بعد ازون مصاحبه با گراهام بل یه کم به خودم امیدوار شده بودم..........