مادر روحانی

گاهی...

abbess — Mon, 04 Jan 2010 17:10:29 GMT

گاهی بعضی از ادم ها چقدر راحت میتونن فیلم بازی کنن و خودشون و خوب نشون بدن...

گاهی بعضی از ادمها چقدر راحت دروغ میگن و حرفهایی میزنن که بهش اعتقاد ندارن...

گاهی بعضی از ادمها چقدر راحت میتونن بیرحم باشن...

گاهی بعضی از ادمها چقدر راحت به همه چی پشت پا میزنن...

گاهی فکر میکنم این ادمها تا کجا میتونن جلو برن؟...

ارزش دوست خوب !

abbess — Tue, 08 Dec 2009 14:01:18 GMT

يكي از روزهاي سال اول دبيرستان بود. من از مدرسه به خانه بر مي گشتم كه يكي از بچه هاي كلاس را ديدم. اسمش مارك بود و انگار همه‌ي كتابهايش را با خود به خانه مي برد. با خودم گفتم: 'كي اين همه كتاب رو آخر هفته به خانه مي بره. حتما ً اين پسر خيلي بي حالي است!

من براي آخر هفته ام برنامه‌ ريزي كرده بودم. (مسابقه‌ي فوتبال با بچه ها، مهماني خانه‌ي يكي از همكلاسي ها) بنابراين شانه هايم را بالا انداختم و به راهم ادامه دادم

همينطور كه مي رفتم،‌ تعدادي از بچه ها رو ديدم كه به طرف او دويدند و او را به زمين انداختند. كتابهاش پخش شد و خودش هم روي خاكها افتاد

عينكش افتاد و من ديدم چند متر اونطرفتر، ‌روي چمنها پرت شد. سرش را كه بالا آورد، در چشماش يه غم خيلي بزرگ ديدم. بي اختيار قلبم به طرفش كشيده شد و بطرفش دويدم. در حاليكه به دنبال عينكش مي گشت، ‌يه قطره درشت اشك در چشمهاش ديدم.

همينطور كه عينكش را به دستش مي‌دادم، گفتم: ' اين بچه ها يه مشت آشغالن!'

او به من نگاهي كرد و گفت: ' هي ، متشكرم!' و لبخند بزرگي صورتش را پوشاند. از آن لبخندهايي كه سرشار از سپاسگزاري قلبي بود.

من كمكش كردم كه بلند شود و ازش پرسيدم كجا زندگي مي كنه؟ معلوم شد كه او هم نزديك خانه‌ي ما زندگي مي كند. ازش پرسيدم پس چطور من تو را نديده بودم؟

او گفت كه قبلا به يك مدرسه‌ي خصوصي مي رفته و اين براي من خيلي جالب بود. پيش از اين با چنين كسي آشنا نشده بودم... ما تا خانه پياده قدم زديم و من بعضي از كتابهايش را برايش آوردم.

او واقعا پسر جالبي از آب درآمد. من ازش پرسيدم آيا دوست دارد با من و دوستانم فوتبال بازي كند؟ و او جواب مثبت داد.

ما تمام اخر هفته را با هم گذرانديم و هر چه بيشتر مارك را مي شناختم، بيشتر از او خوشم مي‌آمد. دوستانم هم چنين احساسي داشتند.

صبح دوشنبه رسيد و من دوباره مارك را با حجم انبوهي از كتابها ديدم. به او گفتم:' پسر تو واقعا بعد از مدت كوتاهي عضلات قوي پيدا مي كني،‌با اين همه كتابي كه با خودت اين طرف و آن طرف مي بري!' مارك خنديد و نصف كتابها را در دستان من گذاشت..

در چهار سال بعد، من و مارك بهترين دوستان هم بوديم. وقتي به سال آخر دبيرستان رسيديم، هر دو به فكر دانشكده افتاديم. مارك تصميم داشت به جورج تاون برود و من به دوك.

من مي دانستم كه هميشه دوستان خوبي باقي خواهيم ماند. مهم نيست كيلومترها فاصله بين ما باشد.

او تصميم داشت دكتر شود و من قصد داشتم به دنبال خريد و فروش لوازم فوتبال بروم. مارك كسي بود كه قرار بود براي جشن فارغ التحصيلي صحبت كند. من خوشحال بودم كه مجبور نيستم در آن روز روبروي همه صحبت كنم من مارك را ديدم.. او عالي به نظر مي رسيد و از جمله كساني به شمار مي آمد كه توانسته اند خود را در دوران دبيرستان پيدا كنند

حتي عينك زدنش هم به او مي آمد. همه‌ي دخترها دوستش داشتند. پسر، گاهي من بهش حسودي مي كردم!

امروز يكي از اون روزها بود. من ميديم كه براي سخنراني اش كمي عصبي است.. بنابراين دست محكمي به پشتش زدم و گفتم: ' هي مرد بزرگ! تو عالي خواهي بود!'

او با يكي از اون نگاه هايش به من نگاه كرد( همون نگاه سپاسگزار واقعي) و لبخند زد: ' مرسي'.

گلويش را صاف كرد و صحبتش را اينطوري شروع كرد: ' فارغ التحصيلي زمان سپاس از كساني است كه به شما كمك كرده اند اين سالهاي سخت را بگذرانيد. والدين شما، معلمانتان، خواهر برادرهايتان شايد يك مربي ورزش.... اما مهمتر از همه، دوستانتان....

من اينجا هستم تا به همه ي شما بگويم دوست كسي بودن، بهترين هديه اي است كه شما مي توانيد به كسي بدهيد. من مي خواهم براي شما داستاني را تعريف كنم.'

من به دوستم با ناباوري نگاه مي كردم، در حاليكه او داستان اولين روز آشناييمان را تعريف مي كرد. به آرامي گفت كه در آن تعطيلات آخر هفته قصد داشته خودش را بكشد. او گفت كه چگونه كمد مدرسه اش را خالي كرده تا مادرش بعدا ً وسايل او را به خانه نياورد.

مارك نگاه سختي به من كرد و لبخند كوچكي بر لبانش ظاهر شد.

او ادامه داد: 'خوشبختانه، من نجات پيدا كردم. دوستم مرا از انجام اين كار غير قابل بحث، باز داشت.'

من به همهمه‌ اي كه در بين جمعيت پراكنده شد گوش مي دادم، در حاليكه اين پسر خوش قيافه و مشهور مدرسه به ما درباره‌ي سست ترين لحظه هاي زندگيش توضيح مي داد.

پدر و مادرش را ديدم كه به من نگاه مي كردند و لبخند مي زدند. همان لبخند پر از سپاس.

من تا آن لحظه عمق اين لبخند را درك نكرده بودم.

هرگز تاثير رفتارهاي خود را دست كم نگيريد. با يك رفتار كوچك، شما مي توانيد زندگي يك نفر را دگرگون نماييد: براي بهتر شدن يا بدتر شدن.

خداوند ما را در مسير زندگي يكديگر قرار مي دهد تا به شكلهاي گوناگون بر هم اثر بگذاريم.

دنبال خدا، در وجود ديگران بگرديم.

' دوستان،‌ فرشته هايي هستند كه شما را بر روي پاهايتان بلند ميكنند، زماني كه بالهاي شما به سختي به ياد مي‌آورند چگونه پرواز كنند.'

هيچ آغاز و پاياني وجود ندارد....

ديروز،‌ به تاريخ پيوسته،

فردا ، رازي است ناگشوده،

اما امروز يك هديه است

abbess — Mon, 16 Nov 2009 15:22:08 GMT

خاصیت خیلی از ما ها اینه که درد دلها و غصه هامون و تو خودمون میریزیم و به کسی چیزی نمیگیم.

شاید همین عامل باعث بشه بقیه فکر کنن ما هیچ مشکلی نداریم و بهمون حسودی کنن!!

این قضیه برای من پیش اومد...

یکی از همکارام که بعدا با هم دوست صمیمی شدیم از نظر من یه دختر فوق العاده خوشبخت بود.

هر چیز خوبی که دخترا ارزوش و داشتن تو این وجود داشت

هوش و استعداد٬پول فراوون٬عرضه ی زیاد و زیبایی

همیشه از نظر من اون یه دختر کامل بود

تا اینکه طرحمون تموم شد و از هم جدا شدیم و فقط از طریق تلفن و اس ام اس با هم در تماس بودیم

یه روز که دلش خیلی گرفته بود بهم اس ام اس داد که خواستگارش زیر حرفش زده و تحقیرش کرده!!

برای من خیلی جالب بود که دختر به اون مغروری راحت بهم این حرف و زد

منم برای دلداری بهش گفتم برو خدات و شکر کن که زود قضیه رو فهمیدی که ادم بی شعوریه وگرنه بعدا که عقد کردید و اون زیر حرفهاش میزد میخواستی چی کار کنی؟

که یهو گفت میخوام راز زندگیمو بهت بگم

گفت که پدرش وقتی یه سالش تموم نشده بود فوت میکنه و مادرش وقتی ۹ ساله بود ازدواج میکنه و اون و تنها میزاره

گفت که در حال حاضر با مادر بزرگش تنها زندگی میکنه و تمام کارهای خونه با اینه!!!

من که واقعا تعجب کرده بودم اول فکر کردم سر کارم گذاشته ازش پرسیدم پس تو تو این مدت چه جوری از پدر و مادرت برام صحبت میکردی

که گفت مادرش عمه شه و پدرش عموش که میخوان جای خالی پدر و مادرش و براش پر کنن

اما نمیشه

واقعا نمیشه

اون از لحاظ مالی مشکلی نداشت

ولی یه کمبودهایی تو زندگیش داشت که شاید برای خیلی از ما ها به چشم نیاد

اونجا بود که فهمیدم خواستگارش هم به خاطر همین موضوع بی خیالش شده!!!

واقعا نمیدونستم باید بهش چی بگم و چه جوری دلداریش بدم

ولی مطمئنم این اتفاقها باعث نشده که دوستم زمین بخوره و نتونه از جاش بلند شه

اونجا بود که فهمیدم چرا با وجود سن کمش انقدر راحت از پس خودش برمیاد و انقدر با عرضه ست!!!

با این تفاسیر فکر میکنم اون از چیزی که فکر میکردم هم موفق تره

چون با وجود مشکلاتی که شاید برای من یه معضل بزرگ محسوب میشد اون تونست به تمام اهدافش برسه

امیدوارم هر جا که هست موفق بشه چون بر خلاف خیلی از جوونهای امروزی رو پای خودش ایستاد و موفق شد نه اینکه پشت موفقیتش اسم و رسم و پول پدر و مادرش باشه!!!

abbess — Fri, 23 Oct 2009 09:19:04 GMT

فاصله دخترک تا پیرمرد یک نفر بود، روی نیمکتی چوبی، روبروی یک آبنمای سنگی.

پیرمرد از دختر پرسید: - غمگینی؟

- نه. - مطمئنی؟

- نه. - چرا گریه می کنی؟

- دوستام منو دوست ندارن.

- چرا؟ - چون قشنگ نیستم

- قبلا اینو به تو گفتن؟

- نه.

- ولی تو قشنگ ترین دختری هستی که من تا حالا دیدم.

- راست می گی؟

- از ته قلبم آره

دخترک بلند شد پیرمرد رو بوسید و به طرف دوستاش دوید، شاد شاد. چند دقیقه بعد پیرمرد اشک هاشو پاک کرد، کیفش رو باز کرد، عصای سفیدش رو به دست گرفت و از اونجا دور شد...

تو می گویی...

mona — Fri, 02 Oct 2009 15:35:18 GMT

می گویی باید با تو مهربان باشم, آن گونه که تو دوست داری

می گویی , می دانی که من دوست دارم؛ مرا دوست بداری

می گویی برای جا کردن خودم در قلبت باید چنین و چنان کنم.

می گویی بعضی از اخلاق هایم را دوست نداری

می گویی من باید تغییر کنم

می گویی برای هر کارم باید از تو اجازه بگیرم

اجازه؟! بگذار بخندم. از کوته فکری هایت خنده ام می گیرد!!!

mona — Mon, 07 Sep 2009 17:41:18 GMT

این ماه رمضان اگر هیچ فایده ای هم نداشته باشد, اما برای من یکی که سال به سال به سراغ مسواک نمی رفتم؛ بسیار مفید بوده

مادرم از کارم بسیار متعجب شده

و پدرم راضی است که من متحول شدم

آخر تا افطار 5,6 باری مسواک می زنم

و به مادرم سفارش می کنم

باز هم از آن خمیر دندان های ژله ای بخرد

خودم هم تمام پولم را صرف خرید این خمیر دندان های خوش طع کرده ام

آخر چاره ای نیست

من طاقت 15 ساعت گرسنگی تا افطار را ندارم!!!

پ.ن:عزیزان این مطلب واقعیت نداره و طنزه!!!!

abbess — Wed, 26 Aug 2009 18:06:33 GMT

مرد که برای اولین بار بود وارد اون رستوران میشد خیلی خشک و عبوس مستقیم رفت و پشت میز غذاخوری نشست.

چند لحظه گذشت و منتظر بود تا پیشخدمت برای دادن منو سراغش بره اما خبری نشد.

مرده که حسابی گرسنه و عصبانی شده بود همچنان منتظر بود.اما انگار هیشکی تو رستوران اون و نمیدید چون اصلا سراغش هم نمیرفتن.

تا اینکه با تعجب دید یکی که خیلی بعد از اون اومده بود سینی غذا به دست اومد و میز بغلی مرده نشست.

اون که دیگه واقعا شاکی شده بود رو به مرده کرد و گفت رو چه حسابی تو که خیلی بعد از من وارد رستوران شدی جلوتر از من غذا گرفتی؟

تازه وارد که فهمیده بود طرف از مرحله پرته بهش گفت عزیز دلم اینجا سلف سرویسه خودت باید بری غذا بکشی و پولش و حساب کنی و اینجا نوش جان کنی!!!

حالا این قضیه شده حکایت خیلی از ما ها

یه گوشه کز کردیم و حتی حاضر نیستیم سرمون و بالا کنیم ببینیم دور و برمون چه خبره فقط هم بلدیم غر بزنیم و انرژی منفی از خودمون ساطع کنیم!!!

اونوقت انتظار داریم هر چی شانس و خوشبختیه مستقیم بیاد سمت ما

مخصوصا تو این دوره زمونه که یه لحظه غفلت یه عمر پشیمونیه مطمئنا بهتره از لحظه های جوونیمون استفاده کنیم و منتظر نباشیم یه روز یه جایی شانس بیاد در خونمون و بزنه....

abbess — Thu, 13 Aug 2009 17:06:16 GMT

برای خیلی از ماها بهتره که زیاد بلند پرواز نباشیم

زیاد رو مسائل دوروبرمون دقیق نشیم

زیاد اخبار و پیگیری نکنیم

چون این روزها هر چی بیشتر کنحکاوی کنی بیشتر غمگین میشی

اخبار مسموم و همون بهتر که دنبال نکنی

همون بهتر که زیاد از خونه بیرون نیایی

نه فقط به خاطر الودگی هوا

واسه ارامش روح و روانمون

اینجوری چشممون و رو دروغ و نیرنگ میبندیم

رو پارتی بازی و دزدی و خیانت

رو فقر و بدبختی و بیکاری

بهتره خودمون و بزنیم به اون راه

اینکه اموال ملت به تاراج نرفته

همه چی سر جاشه

همه دارن وظایف خودشون و به نحو احسن انجام میدن

همه خوشختیم...

اما چه کنیم که دیدنی ها رو دیدیم و شنیدنی ها تلخ تر از اونه که بخواهیم به دست فراموشی بسپریم...

abbess — Thu, 06 Aug 2009 20:25:23 GMT

ما جمعه را به شوق تو تعطیل کرده ایم

ای روز بازگشت تو اغاز امیدها

بازا که خلق را نکشاند به سوی خویش

بازار پر فریب مراد و مریدها

خون حسین میچکد از نیزه ها هنوز

برگرد و انتقام بگیر از یزیدها

خداحافظی

mona — Tue, 28 Jul 2009 09:54:18 GMT

_ خداحافظ

_ آخ بمیرم برات. چرا پات زخم شده؟ این طوری که نمی تونی راه بری. میخوای بذار بعدا برو

_ نه٬ دیر می شه. هر چی زودتر برم بهتره.

_ اما الان دیره. هوا تاریک شده. لااقل بذار صبح برو.

_ نه. خوبی شب به اینه که همسفرت ستاره هان. شب می رم. ستاره ها همسفرای خوبی ان.

_ اما لباس چی؟ لباسات بدن. نکنه تو راه مسخره ات کنن؟ نکنه یه وقت

معذب باشی؟

_ نه عزیزم. با اینا راحت ترم. دیگه خیلی دیر شده. من باید برم. خداحافظ

و تو رفتی ....

و نفهمیدی بهانه های عاشقانه ی مرا